Juliėtte’s Paintings Page

Tijd en Ruimte.

Mantovani  speelt achter mij, ik heb de ruimte voor mij alleen, en ik schilder.

Dochterlief en vriendje liggen nog op bed, voorlopig zal ik die niet zien ook, het was ochtend toen ze thuiskwamen, dus ik doe geen moeite om ze uit bed te roepen. Geeft helemaal niet ook, hoef ik ook nergens naar om te kijken. Ik word meegevoerd door de melodie en raak mezelf kwijt in tijd en ruimte.

 

Voorzichtig laat ik me leiden door de kleuren van mijn palet en de tonen die uit de stereo klinken. Een compositie staat klaar en zoals het zich in mijn gedachten laat zien, zo zal het ook worden. Pas nu heb ik gevonden hoe het moet worden, zo is het goed, op deze manier zal ik hem schenken.

 

Het verlengde van mijn vingers zijn mijn kwasten, mijn gereedschap doet wat mijn brein het vertelt. Vloeiend over het canvas strijken de haren; scheppend, beeldend, schoonheid, door geen vinger beroerd. Zo meeslepend bezig zijnde heb ik niet eens in de gaten dat mijn partner binnenkomt en mij gadeslaat, hij weet en voelt mee.

 

Op deze manier krijg ik tot stand op het canvas wat ik voel en wat ik wil. Een klassiek ogend schilderij voor een warme keuken, bij warme mensen. Eenvoud en warmte, sleutelwoorden die van betekenis zijn. Zo mag het gaan, zo kan het weg, je bent klaar, de cd trouwens ook. En bijna onmiddellijk word ik overvallen door een kilte en zie dan pas het resultaat. Vandaag en morgen zal ik er niet naar kijken, dan pas zal ik voelen of het goed is.