Julittes Paintings Page

De Tiara van Prinses Valerie

De Valerianen zijn een volkje met een apart uiterlijk, klein en guitig. Mooi puntige oortjes zoals je eigenlijk alleen bij de elfen zou verwachten, een vredelievend volkje. Ze waren belaagd door het volk van een nabijgelegen dorpje, meestal waren er geen problemen, maar nu. Ze werden ervan verdacht de Tiara van de prinses te hebben gestolen. De Tiara nog wel! Geen herkenningsteken wat zo belangrijk was voor hun prinses dan die tiara. Iedereen was verplicht vrijwillig mee te zoeken naar die naargeestige figuren die het op de schat van de prinses hadden gemunt. Luna en Tika, de beschermers van de prinses waren er niet voldoende in geslaagd de boel  te beschermen dus waren zij vooruitgestuurd, als straf.

 

 Het was een belangrijke opdracht voor hen om de prinses hierin niet teleur te stellen.  Anders zou hun mooie baantje aan een ander worden toegewezen. Ze waren al een halve nacht onderweg en waren net het pad naar het donkere woud overgelopen die de vorm had van een  schoenlepel. Ze zaten in de juiste richting, ze hadden voetstappen ontdekt. De Valerianen bezaten geen wapens maar speciaal voor deze opdracht had de smid van het dorp een groot

vleesmes gemaakt, , ze moesten slagen! Kregen ze het niet voor elkaar om de tiara te vinden en de boeven die het gestolen hadden, hoefden ze geen moeite te doen terug naar huis te keren. De jongste, miste zijn warme knusse huisje, nu al. Tika hoorde het kibbelen van  een stroompje, de grond was drassig en zoog de zolen van hun schoenen vast.

 

Tika moest moeite doen niet te gaan gillen, kon zich inhouden en pakte Luna bij de mouw van zijn jas en hij wees naar het drassige, daar!

Kijk! Een voetstap,  Luna keek verder het pad af en zag dat er nog een voetstap stond maar die boog af naar onder de varens die langs het grote pad stonden. Stilletjes vervolgden ze hun weg, ze waren nu zon acht uur bezig met hun zoektocht, ze hadden honger maar konden het zich niet veroorloven te rusten, ze waren te dichtbij nu. Na nog zon kilometer of vier,  hoorden ze rustige stemmen achter een berg bladeren, het was een moeilijk stukje klim-

en kruip werk eer ze in de buurt waren.

 

Inmiddels hadden de boeven al een kampvuurtje gemaakt, het was al aan het schemeren ondertussen. Tika wriemelde zijn lijf onder de wortel van een boom en gluurde zo ver als hij kon om het bergje heen en daar, op een grote steen naast het kampvuur zag hij de prachtige Tiara van hun prinses Valerie, en wenkte Luna dat hij dichterbij moest komen.  Tika pakte hem bij de kraag en trok hem verder. Luna zag wat Tika bedoelde en glimlachte. Stil kropen ze nog dichterbij en bleven heel stilletjes liggen achter de steen waar de tiara op lag.

 

Als ze zich bewogen zouden ze verraden worden. Ze keken elkaar aan en voorzichtig haalde Luna het mes uit de schede, liet hem zien aan Tika en ook hij wist nu wat hem te doen stond. Het geboefte waande zich veilig en deed wat je op een kampvuur zoal deed, rusten, een muziekje spelen. Dus het enige wat Tika en Luna hoefden te doen was wachten tot het geboefte hun aandacht verloor. Nog dik een uur hebben ze daar gelegen, totdat Luna een moment zag waarin hij in kon grijpen.

 

Het moment was daar, de boeven hadden hun ogen dicht, lagen te soezen bij het vuur, Tika schrok van de beweging, hij zag dat Luna het mes naar voren stak, hij stak zijn hand uit om zich aan de grote steen vast te zetten en met zijn andere arm zwaaide hij het mes naar voren. Met de druppeltjes op zijn gezicht trok hij zich aan de steen iets of wat omhoog, was even stil en bewoog weer, was weer even stil, geen reactie en langzaam stak hij de punt van het mes tussen de steentjes van de tiara en liftte hem omhoog. Nog steeds geen reactie, Luna haalde zijn arm met daaraan het mes terug naar zich toe.  Tika had de tiara in een doek in zijn rugzakje gedaan en Luna deed het mes terug in de schede, heel zachtjes, voorzichtig om maar geen geluid te maken maakten ze zich uit de voeten. Ze konden naar huis. Opdracht vervuld.