Juliëtte’s Paintings Page

En Vooruit zullen We gaan..

Vandaag was het om de een of andere reden hartstikke druk met mijn telefoonverkeer. Gezellig zou je in eerste instantie denken, maar daar heb ik mijn twijfels bij. Tijdens mijn verwoede speurtochten door verschillende vacatures op zoek naar werk wat ik graag doe, kwam ik elke dag dezelfde vacature tegen van mijn oude werkgever. In een moment van verstandsverbijstering en nooit eerder vertoonde durf van hart en geest, drukte ik woedend op de knop “reageer”. Als jullie mensen nodig hebben, dan ben ik hier verdorie! Zo was mijn gedachten gang en dat bleek op dat moment de juiste te zijn geweest.

In eerste instantie werd er niet op gereageerd, maar door de juiste mensen achter de juiste knoppen op het juiste toetsenbord, werd er al spoedig contact met mij opgenomen. En stel je daar nu bij voor, een gewone normale sollicitatie, met een bijzondere kanttekening: ik was een bekende.

Het gaat heel snel nu, ik moet mijn best doen om alles in mijn kop op het juiste spoor te krijgen. Ik ben nu zolang thuis geweest en heb me met heel veel verschillende dingen flink bezig gehouden, behalve met het verdienen van geld. En dat is nu juist datgene wat zo broodnodig is. Zeker in deze maatschappij, waar elk dubbeltje veelvoudig omgedraaid dient te worden alvorens de gelegenheid gegeven wordt, te mogen ‘rollen’.

Omdat het hier een “oude” werkgever betreft krijg ik reacties van; “jij ben achterlijk” of “jij bent gek!” Misschien is dat wel zo, maar voor u een of ander oordeel velt over mijn beslissing te werk te gaan bij degene die me zo koudhartig buiten heeft gezet. Vergeet niet dat werken, werk is en dat werk loont. Dus werk is arbeid is loon en salaris is gewoon leven. Zo simpel is het. En zo keihard kan het zijn. Ik ben er zeker dit moment dankbaar voor en welk werkje ook, ik zal die blijmoedig uitvoeren. Ik ben mij er terdege van bewust, zo bewust ben ik nog nooit ergens van geweest, dat het van korte duur zou kunnen zijn. Ook daar heb ik maling aan, de tijd dat er gewerkt kan worden is er ook geld om van te leven. Ook een keiharde realiteit, lijkt mij dan.

Ik zal mijn tijd moeten gaan verdelen in mijn schrijverijen en mijn kwastendans vol kleuren over doeken die nog maagdelijk wit zijn, dit zijn prachtig mooie bezigheden die ik niet graag zou willen missen, maar er is geen droog brood in te verdienen. Tenminste nog niet, wie weet wat de toekomst nog zal brengen. Ik zal hem met open armen ontvangen en ermee omgaan zoals dat op dat moment
het beste schijnt te zijn. Of het mooist, er worden hier en daar geluiden geuit die anders doen vermoeden en die lijken te zeggen dat er wel degelijk geld mee verdient kan worden. Dat zou het meest fantastische zijn wat ik in mijn leven mag meemaken, geld verdienen met mijn schilderijen of misschien zelfs met schrijven. Als een mens geen hoop meer heeft in een of andere toekomst, is er niets om voor te blijven ook. En ik wil zo graag nog een tijdje meegaan.


Dus, de weg gaat vooruit! En aldus mijn pad...