Juliëtte’s Paintings Page

De Invrijheidsstelling van de Fantasie

Na een paar weken keihard te hebben gewerkt aan een aantal keileuke schilderijen met het thema fantasie. Werd het tijd om ze los te laten, af te geven, hoe je het ook noemen wilt, ik moest ze afstaan. Er werd door een aantal personen nogal kritisch op gereageerd, moet je dit nu wel doen, zou je dit nu wel doen of wil je dit nu wel doen. Ja, ik wil dit doen. Het idee leek mij eigenlijk wel aantrekkelijk, als ik nu een mooi of leuk schilderij maak dan komt het in het “werk-kot” te staan en wordt het stoffig, nu wordt het tentoongesteld aan god weet wie allemaal. Ik kan hiermee een beetje bekendheid vergaren, anderen kunnen genieten, als ze het mooi vinden dan, en wie weet brengt het nog wat op ook! En om de pegels draait alles tegenwoordig toch?

Aangezien de portemonnee veel te vaak de bodem laat zien, zie ik mij genoodzaakt te handelen..

De dag was daar, gisteravond dus, ik ging veel te laat van huis. Ik had nog een beetje gehoopt dat mijn vriend mee zou gaan. Het is nogal een kolere-eind rijden. En als je dat dan samen deelt is het niet zo erg. De darmen van vriendje lieten weten het niet te zien zitten en begonnen behoorlijk op te spelen, geen nood, ik rijd zelf wel. Ik vroeg mijn vriendin mee te gaan, ook die was jammer genoeg ziek. Dochter niet thuis, dus helemaal in mijn uppie de grote boze, verschrikkelijk drukke weg op. Uiteindelijk is het geen punt, maar ik baalde als een stekker, dat mag je best weten.

In het gezelschap van Tommie, het navigatiesysteem waar ik nogal eens bonje mee heb, onderweg.
Eenmaal op de grote weg en een richting op, die helemaal niet strookte met mijn planning (zelfs Tommie heeft een eigen wil in mijn huishouding), zag ik plaatsen aan mij voorbij gaan die herkenning opriepen. Hee, Tiel, daar woont Henk, Hee, zus en zo, dat was leuk. Zo komen mijn Hyves vriendjes toch nog dicht bij mij, ik voelde mij op een of andere manier een beetje ‘verwant’. En het voelde vertrouwd. Maar, dat was op de terugweg.

Op de heenweg, Jezus het leek wel of ik een wereldreis ging maken, voelde ik me nogal ongemakkelijk, deze drukte had ik niet verwacht. Was het geen tijd om lekker bij de kachel voor de buis te zitten of zo? Zodat ik zonder hindernissen mijn weg kon vervolgen? Ik kreeg het er Spaans benauwd van, of Hollands benauwd.

Na Papendrecht had ik het eigenlijk al gezien en had ik spijt dat ik er alleen opuit getrokken was.
Ben ik nu zo afwezig geweest van alles buiten mijn woonplaats om dat alleen al het verkeer mij nerveus maakt? Nee hoor, ik moet nu lachen, dat niet alleen. Punt is, ik kon mijn autopapieren nergens vinden en de tank had ook voedsel nodig. Ik had er geen idee van dat het zo’n lange rit zou worden, ik kneep hem dan ook als een ouwe dief. Menigmaal moest ik mezelf op de vingers tikken; “rustig, relax.” De muziek op 20 lekker mee blèren en alleen maar letten op je snelheid en uiteraard op wat Tommie zegt. Ondanks dat wij nogal eens van mening verschillen.

Uiteindelijk ben ik op mijn bestemming gekomen, heb een leuke kennismaking achter de rug, er zijn foto’s gemaakt van een van mijn schilderijen met mij erbij. Dat was ook een leuke bijkomstigheid,
En nu is het dan maar afwachten waar ik kom te hangen en of ik iets ga verkopen. Daar ga ik me niet te veel van voorstellen, het zijn leuke schilderijen dat wel. Maar ja, het zijn fantasiebosjes, en wie wil het boven zijn bank of tafel hangen? Ik geef mij over aan de grillen en nukken van de medelanders die er de centen voor over hebben. En mijn God wat zou het toch fantastisch zijn hier nu eens mijn geld mee te kunnen verdienen. Het wereldje is voor mij nieuw, maar het spreekt mij best aan.

Nu ga ik aan het werk in een beetje ander genre, iets wat mij meer ligt. Als is het alleen maar een andere kleurencombinatie. Ik ben weer gestimuleerd om verder te gaan.