Juliëtte’s Paintings Page

Overdenking

Verhaaltjes schrijven zichzelf zeggen ze wel eens, deze ook, er broeit iets in mijn vingers en het moet er even uit. Vanavond zag ik een programma op de televisie waar ik normaal gesproken niet naar zou kijken. Groeten uit de rimboe. Waar halen ze het toch vandaan man. Op zich is het voor ons westerlingen nog niet eens zo’n slecht idee om eens terug de natuur in te gaan hoor. Maar andersom? Nee, die mensen komen in een wereld terecht waar ze dingen zien en in hun handen krijgen waar ze zelfs niet van gehoord hebben, laat staan dat ze er iets mee kunnen. En wat als deze mensen weer terug zijn in hun eigen landje? Wat dan? Zouden ze dan zien wat zij “tekort”komen?

Of zouden ze zuchten van verlichting dat ze weer “thuis” zijn. Daar hebben ze niet al die nutteloze dingen waar wij ons aan tegoed doen, het enige waar zij zich zorgen om maken is; wat eten we vandaag? Lijkt mij tenminste, wat die mevrouw de Belg zei, hier hoeft niet gestoft te worden, geen stofzuiger te bekennen. Die kijken niet urenlang in hun kast om zich af te vragen wat moet ik dragen vandaag, nee, ze lopen het bos in, plukken wat verse bladeren en aangekleed gaat uit! Dat is dan in een van de stammen waar onze westerse broeders naar toe zijn.

Wij, Westerlingen zien wat wij missen, tijd voor elkaar, het samenzijn, het spelen met elkaar, of je nou klein bent of groot, maakt hier niet uit. De verbondenheid is groot, enorm. Is het niet prachtig? En je weet terwijl je zit te kijken dat dit inderdaad helemaal is uitgeroeid in onze maatschappij, maar weten wij hoe dit terug te brengen in ons leven? Een dag in de week misschien, op zondag.

Ik zag ook de afschuw toen, omwille van een van de gasten, een koe met een kei op zijn kop werd gedood. De stam was bezorgd om het feit dat een van de gasten niets at, lachend dacht ik er nog bij geen hap door mijn strot te kunnen krijgen. Of inderdaad alleen maar wat aan de bomen hangt of iets dergelijks. Precies op dat moment zou ik vegetariër worden, ook niet slecht.

Maar wat is nu de meerwaarde om die mensen hierheen te halen? Jaloers om al die hebbedingetjes die wij hebben maken? Dacht het niet hoor, die mensen weten zich geen raad tussen al die troep. Al wat zij hebben is wat zij nodig hebben, niks meer of minder.
Tijdens dat programma werd ik in ieder geval flink aan het denken gezet, dat kan je zo eens hebben.

Toen ik dat zag kreeg ik eigenlijk het besef dat al wat zij niet hebben, wij teveel en voor ons alles heeft kapot gemaakt. Want zeg nu zelf, zijn wij nu echt zoveel rijker?