Juliėtte’s Paintings Page

Het Mag

Vandaag is Chopin aan de beurt en mag spelen tot de dakpannen ervan af vliegen.
Waarom kan ik niet goed aanwijzen en al zeker niet verwoorden. De geur van mijn verf
stijgt naar mijn hoofd denk ik maar het ruikt zo heerlijk. En met Chopin gaan mijn vingers als de wind, ze vliegen over het doek of ze door de duvel achterna gezeten worden.
Het is net of ze niet eens van mij zijn maar van iemand anders, mijn vingers zijn bezig en ik
kijk er van een afstandje naar.

 

Ik raak in vervoering door de muziek en de kleuren tegelijk en in een soort van trance door het scheppende werk wat onder mijn ogen tot stand word gebracht. Om strakjes weer wakker te worden en me af te vragen wie dit heeft gedaan.
Ikke? Ja, ik. Het mag en ik heb er de rust voor. Er is een kwart eeuw voor nodig geweest
om tot deze ontdekking te komen.

Het kan, laat je maar gaan, want het mag.