Juliëtte’s Paintings Page

Een Vermist Knuffelbeest       

Vanochtend nog, lag ik in haar armen en werd ik nog flink geknuffeld. Nu zie ik alleen
nog maar groen om me heen, blaadjes geloof ik dat het zijn, ik lig in de struiken!!
En ik ben alleen! Helemaal alleen! Waar is ze nou, ik mis haar kussen en knuffels.

Eindelijk na een hele lange tijd wordt ik opgepikt door een paar warme handen. Zij
nemen me mee, ik zie van alles aan me voorbijgaan, een draaimolen, hoorde ik haar
zeggen. Er zitten allemaal kinderen in die in de lucht rondjes aan het draaien zijn.
Ik zie een suikerspinnen tentje, en grote kookpotten die rondjes draaien.
Maar waar is mijn knuffelmensje nou? Waarom heeft ze me nou laten vallen?
De handen die me nu dragen voelen heel anders dan die van haar, ze zijn groter en
beniger.

Ik word in een ruimte gezet waarin heel veel mensen langskomen die het een of ander
verloren hebben. Er wordt ook veel geklaagd, iemand is blijven steken in een toiletpot.
Ik zie veel mensen langskomen, maar geen die bij mij hoort. Ik mis haar.

Na een heel lange tijd hoor ik ineens; “BEERTJE!!” Daar ben je dan! En wordt ik stevig
vastgepakt en helemaal wurm geknuffeld. Ze huilt, ze heeft me gemist, ze heeft me zo
erg gemist dat ze van heel de Efteling niet heeft kunnen genieten. Papa en mama zijn
ook heel erg blij dat ze me weer heeft gevonden en zelfs zij geven me een paar zachte
aaien over mijn bol. Warm, warm en lief.
Ze heeft me nog lang stevig vastgehouden met een betraand gezichtje.


Gelukkig, ik ben weer bij mijn knuffel mensje.