Juliėtte’s Paintings Page

Welkom...

Heb je het gezien? Vindt je het niet geweldig? Is het niet een wondertje?
Alles zo mooi...dat kleine mooie volmaakte neusje, die piepkleine nageltjes aan die piepkleine vingertjes en teentjes...

Nog steeds raak ik volledig in extase door zoiets wat in het dagelijkse leven als "normaal" wordt beschouwd. Het hoort bij het leven. De cirkel van het leven.

Maar toch, is het niet wonderbaarlijk dat dit kleine mensje, met zijn maatje 50 in jouw lijf is gegroeid, compleet is gemaakt.
Want laat ons eerlijk zijn, zoveel als je het om je heen ziet, even zoveelen is het niet gegund deze ervaring rijk te mogen zijn. En daar nog bij, een groot deel onder ons, ja onder ons, die deze kleine mensjes geweld aandoen, zowel geestelijk als lichamelijk. Terwijl anderen verlangens en al hun liefde in de ijskast moeten zetten, omdat het er werkelijk niet in zit. Terwijl zij, die er niet eens bewust mee bezig zijn alle wetten en regels met voeten treden om het het kind vooral te laten weten hoe verschrikkelijk niet welkom ze zijn, het is tenslotte 'hun' schuld, dat pa en ma nu geen vrijheid meer hebben. Het komt door hen dat ma helse pijnen heeft moeten doorstaan, zij heeft zoveel geleden door jouw komst!
De geestelijke mishandeling die een hele boel tieners moeten ondergaan om er vooral zeker van te zijn dat ze weten hoe door en door verrot ze zijn. Mama heeft namelijk haar wensen niet uit kunnen voeren en dat komt absoluut door het kind.
Weet mama dan niet dat zij en zij alleen degene is geweest die een heel foute beslissing heeft genomen op het moment dat zij aan de verleiding geen weerstand meer kon bieden? Of de partners die wat dat betreft er ook een potje van kunnen maken...

Enfin, nu, dit kindje gun ik het mooiste leven wat ik maar kan wensen, dat het maar op mag groeien als een gezond, gelukkig en evenwichtig mens.
Omdat het in de eerste plaats welkom is.

Wat er al niet door je heen gaat als je zo'n spruit in je armen hebt..